Þetta er ekki svo mikið Blogg....

Ást.

Að elska.

Orð sem við notum mikið. 

Ein hlið þessara orða er hversdagsleg notkun, eins og þegar við lýsum því yfir að við elskum að fá okkur ristabrauð með smjöri og osti í morgunsárið eða að við elskum Harry Potter bækurnar. Þetta er ósköp hversdagslegt og segir lítið meira en: "mér líkar vel við" ristabrauðið eða bækurnar.

Svo á hinn bóginn er dýpri meining sem við leggjum í þessi orð. Meining sem margir tileinka stóran hluta ævinnar í að skilja og uppfylla. Þráin til að finna eina manneskju til að elska og eiga; sálufélaga.

Það er mismunandi eftir túlkun hverja þú elskar. Ég myndi til dæmis segja að ég elski móður mína, föður, systur og vini á meðan annar segir að honum þykji vænt um þetta fólk og ást sé bara fyrir manneskjuna sem koma skal, hinn langþráða félaga sálarinnar.

 

Ég hef séð marga myndina sem fjallar um ást. Svo dæmi séu tekin:

10 Things I hate About you, 13 going on 30, 40 year old virgin, 50 first dates, Be Cool, Bend it Like Beckham, Bewitched. Bridget Jones, The Break-up. Bruce Almighty, Confetti, Mean Girls, Confessions of a teenage Drama Queen, Knocked Up, Cry Baby, Coyote Ugly, Deuce Bigalow, The Devil Wears Prada, Down to Earth, Down With Love, Duplex, Election, Evan Almighty, Failure to Launch, Family Stone, Father of the Bride, Back to the Future, Freaky Friday, Notting Hill, Friends with money, Get Shorty, Garden State, Meet the Fockers, Grease, Hitch, The Holiday, nThe Hitchiker's Guide to the Galaxy, Along Came Polly, Meet the ParentsHow to lose a guy in ten days, I heart Huckabees, In her Shoes, Intolnerable Cruelty, Rules of Attraction, Lawless Heart, Keeping Mum, The King and I, The Ladykillers, The Lake House, Legally Blonde, Match Point, Meet Joe Black, Miss Congeniality, Miss Potter, Mrs. Doubtfire,Mona Lisa Smile, Music and Lyrics, My Fair Lady, Pride & Prejudice, The Rainmaker, Scoop, Shakespeare in Love, Stage Beauty, Shopgirl, Sideways, Singin' in the Rain, Spanglish, Talladega Nights, Three to Tango, Love Actually

.... og margar fleiri.

 

Flestar þessar myndir eiga það sameiginlegt að aðalpersónan endar með því að verða ástfanginn eða annað sem telst undir almennan "Happy ending".

Á sunnudaginn sá ég mynd sem er samkvæmt kenningunni ekkert öðruvísi en nein þessara mynda en einhverra hluta vegna lifaði ég mig óvenju mikið inn í hana og naut hennar þar af leiðandi til fullnustu. 

Þetta var myndin "27 Dresses" eða "27 kjólar" upp á íslenskuna. 

Snilldar leikkonan Katherine Heigl leikur brúðkaups sérfræðing og vana brúðarmeyju. Hún var góð í Knocked up en hér er mun betri. 

Annar karlkyns aðalleikarinn er Edward Burns en ég ætlast ekki til að margir kannist við nafnið. Margir muna eftir honum sem kærasta Cameron Díaz í byrjun myndarinnar The Holiday. Þið vitið, gaurinn með skrítnu, hásu röddina.

Það besta við myndina er samt án efa aðalgæjinn sem var leikinn af kíklóps-söngfugls-sjarmanum James Marsden. Það var ótrúlegt að í hvert skipti sem að hann birtist á skjánum í þessari kvikmynd fór ég að brosa, og í hvert skipti sem hann brosti, flissaði ég. 

Ég veit að útlit hans spilar STÓRAN þátt í því að ég sé að lofa hann en það er ekki bara það, hann hefur eitthvað meira sem mér finnst ekki algengt í leikurum. 

Hann er einn af þessum leikurum sem flestir kannast við að hafa séð og muna eftir en hann er núna fyrst að færa sig úr aukahlutverkunum (Cyclops í X-men, eiginmann Louis Lane í Superman Returns og Corny Collins í Hairspray) yfir í aðalhlutverkinn og ég segji að það sé skref í rétta átt.

Hann er frábær leikari og ég vona að hann muni verða mikið í sviðsljósinu á næstu árum. Go James Marsden.

Aðalpersónan er kona sem er elskar brúðkaup en er þó aldrei í hlutverki brúðarinnar, hún les ekkert annað en brúðkaups dálk dagblagsins se er skrifaður af ungum manni. Hún kynnist manni sem lýsir yfir andúð sinni á hjónabandi og tilgangsleysi brúðkaupa en kemur svo í ljós að þessi maður er einmitt blaðamaðurinn með brúðkaupsdálkinn. Þá segir hún bestu setningu myndarinnar: 

"I feel like I found out that my favorite lovesong was written about a sandwich."

 

Já bíddu, ég ætlaði að blogga um þá staðreynd að ég er búinn að yfirgefa Dóminíska lýðveldið....

 

Ég settist upp í flugvél síðasta laugardag. 

Ferðinni var heitið til Miami, þaðan átti tengiflug til Orlando einum og hálfum tíma seinna. 

Ég sat í flugvélinni en hún fór ekki á loft flugmaðurinn tilkynnti loksins að vegna þess að það slökknaði ekki á einu neyðarljósi tefðist brottför um einhverjar mínútur.

Mínútunum fjölgaði og tveimur tíma seinna var loksins búið að leysa neyðarástandið með þrjósku neyðarljósaperuna. Mér hefur sjaldan líkað eins illa við eitthvað eins saklaust og þessa varnarlausu ljósaperu sem ekki vildi slökkna á.

Ég missti sem sagt af tengifluginu mínu og reddaði American Airlines mér hóteli. Ég fékk stórt flott herbergi, með RISASTÓRU rúmmi. Ég er ekki lítill maður en mér leið eins og einu krækiberi í ísboxi. 

Á hótelinu kynntist ég indælli Dóminískri stelpu sem var í sama flugi ég og góðum gaur frá Columbiu. Kólimbíski gaurinn lærði lífefnafræði í Rússlandi og mjög skemmtilegur.

Ég svaf tæpa þrjá tíma þessa nótt af hræðslu við að sofa yfir mig. Ég lenti í Orlando klukkan tíu en það var gleðitilefni þar sem ég hélt ekki að það væri mögulegt að fljúga milli Miami og Orlando á dótaflugvél. Þetta var í alvörunni minnsta flugvél sem ég hef farið upp í, nítján sæti. 

 

Á tveimur dögum hér er ég búinn að fara á tvo skyndibitastaði svo....

Ég verð líklega orðinn bandarískur í laginu eftir nokkra daga dvöl hér.

 

Í gær fórum við Jói og Helena í Downtown Disney en sú heimsókn var bara farinn svo ég gæti séð Virgin Megastore. Vá hvað ég elska þá búð. Ég eyddi smá pening þar.

Keypti mér tvo söngleiki eftir Stephen Sondheim (Sama tónskáld sem samdi Sweeney Todd) og annan lítt þekktan söngleik. Svo fór ég í bókahlutann (hunsaði alveg tölvuleikja og kvikmyndahluta búðarinnar) ég keypti mér bókina Ishmael og svo nokkra bækur og geisladiska sem eru ætlaðar sem gjafir svo það væri nú bara kjánalegt að nafngreina þær hér. 

 

Ég ætla að kaupa mér fullt af fötum, allar buxurnar mínar eru of stórar (þó að ég vaxi líklega aftur upp í þær á þessum vikum hér) og stuttermabolirnir mínir hafa hægt og sígandi horfið og eyðilagst. Auk þess langar mig að kaupa mér almennilegan frakka fyrir íslenska veturinn. 

 

Mér líður óskaplega vel. 

Um næstu helgi ætla ég að hitta Eyrúnu en hún býr hérna rétt hjá. Við ætlum að fara saman í Disney World.

Hér er alveg yndislegt að vera, ég mun versla og fara í skemmtigarða og annað slíkt.

En svo eru það verlaunin í lokin: að fá að koma heim til fjölskyldu og vina.

 

Frá Florida.....

Axel Ingi

 

Ég sit inni í stofunni að horfa á Rusla og Snyrta. Það er heitt eins og í dóminíska Lýðveldinu en samt er ég í stofunni í Álfabrekku, þar sem ég lifði þegar ég var yngri..

Ég sit inni í stofunni.
Ég var sofandi.

Ég kom heim klukkan 6, áðan. Hinir fóru aftur út. Ég sá rúmið í hyllingum og skreið bókstaflega uppí og steinsofnaði.
Það var svo óþægilegt að vera vakinn að þau hefðu allt eins geta hafa hellt fullri fötu af köldu vatni yfir mig. Yfir rúminu mínu stóðu Ramón og frænka mín, þau sögðu mér að koma fram.
Ég fálmaði eftir gleraugunum mínum til að sjá hvað klukkan var, þá mundi ég að ég skildi þau eftir í bílnum, var nefninlega með linsur.
Ég bað mömmu um að ná í gleraugun, smeygði mér í skyrtu og náttbuxur og beið, eins og einhver í biblíunni, eftir að fá sjónina.
Ég trúði því ekki þegar ég sá klukkuna, hálf átta....
Ég hafði sofið í klukkutíma og hálfan.
Allir höfðu komið heim af djamminu, hingað og það fyrsta sem þau gerðu var að vekja mig. Ég fór fram, át eitthvað ógirnilegt pasta sem mamma hafði tekið með sér handa mér úr partýinu, ég át það.
Svo settist ég niður í stofunni en þar sem stemmingin var mjög dauf settist ég fyrir framan tölvuna og þar sit ég núna, þreyttari en flóðhestur.
Flóðhestar eru alveg þreyttir er það ekki?

Ég drakk ekki mikið í gærkvöldi...áðan. Ég hélt mér nokkurnvegin alveg edrú að ráði mömmu.
Ég kom hingað í litlu rauðu toyotunni hennar mömmu, ásamt 8 öðrum manneskjum...
Já níu manneskjur í fimm sæta bíl. Allt mjög Dóminískt.

Fór til Santo Domingo um daginn með fjölskyldunni, það var indælt.
Um kvöldið þegar við vorum á leiðinni heim í brjálaðri umferðinni í höfuðborginni sáum við bíl sem keyrði hræðilega, sveiflaðist á milli akgreina og munaði litlu að hann klessti á. Þegar við loksins hættum okkur fram úr þessu skrípi sáum við að bílstjórinn og farþeginn voru að horfa á sjónvarp, já það var búið að troða ágætlega stóru sjónvarpi framan á bílinn.
Maður sér sko ýmislegt hérna.

Ég fer í 5 daga fjalla ferð á hæsta fjallið hér á morgunn.
Pico Duarte, ég hlakka bæði til og kvíði geðveikt fyrir.
5 dagar.......úff

Jæja, fólkið er allt að fara út á veröndina, kannski maður freysti gæfunnar og reyni að læðast aftur upp í rúm.

Gleðilegt ár, og takk fyrir það gamla.
Hlakka til að sjá þig á nýju ári.

Axel Ingi

í gær var aðfangadagur. 

Tíminn líður, 

ekki eins hratt og ég vildi

en hann líður

sengu að síður.

 

Á laugardagskvöldið héldu ég og Allegra þakkargjörðina hátíðlega og buðum hinum Afs-stelpunum í mat. Á föstudeginum fórum við í Jumbo og versluðum ofvaxna illfyglið, trönuber, sætar kartöflur og allt sem þarf til að búa til hina fullkomnu Emirísku þakkargjörðarmáltíð. Ég bankaði síðan uppá hjá henni klukkan hálf átta á laugardagsmorguninn. Við drifum okkur beint í þetta þar sem okkur veitti ekki af nógum tíma. Við höfðum bara einn lítinn ofn til að baka gulrótaköku, eplaböku, graskersböku, hrísgrjóna-eggja-forréttarköku, sætar kartöflur í eldföstu formi, korn brauð og svo auðvitað Kalkúnin. Það var því þétt tímaplan. Þessu til viðbótar var grænmeti, salat, trönuberjasósa, kartöflur, soðsósa og eitthvað fleira. 

Kvöldið sjálft var yndislegt. Við átum, drukkum rauðvín, hlógum, átum, blöðruðum og átum. Því miður er það þannig hér að foreldrar eru stundum pínu over protective, foreldrar stelpnanna vildu fá þær heim fyrir 11 og ég varð að fá far með Burcu, svo þetta var stutt en gott kvöld. 

Þegar ég kom heim tók við mér skemmtileg sjón. Íbúðin var fullskreytt (orð sem nær ekki að fyllilega lýsa því sem ég sá). Íbúðin leit út fyrir að hún hafi verið skreytt af sjálfboðaliðum frá elliheimili fyrir blindra jólaálfa með bronkíttis, kom í ljós að hún var í raun skreytt af Angel og Sarah. 

Allsstaðar voru litlir jólakallar og plattar sem á stóð: Feliz Navidad. Ég rak upp stór augu þegar ég sá eina jólasveinastyttuna í sundbuxum, með sólgleraugu með drykk í hönd, meikar samt eiginlega bara sens. Ef ég væri fuskurinn atarna myndi ég ekki leggja í að klæðast öllum rauða gallanum í þessum hita. 

Handriðið á stiganum var þéttvafið með risavaxinni grenilengju, hladinni köflóttum slaufum og jólakúlum á stærð við vatnsmelónur, yfir þessa ýktu, ofvöxnu grenilengju var svo búið að vefja, þétt, ljósaseríum. Stigin sem er ekki stór var gjörsamlega rændur af öllu sem mætti kalla eðlileg hlutföll og er núna algert skrípi. Þessu til viðbótar eru þessar fimm hundraðljósa seríur allar stilltar á óreglulega blikkstillingu svo lýsingin er óáreiðanlegri en vetur á Íslandi. Þetta tekur við mér í hvert skipti sem ég fer í herbergið mitt, ég reyni að horfa ekki beint á ljósin því ég er hræddur um að fá flogakast.

 

Já jólin...

Blessuð jólin, þau koma víst bráðum. 

Árshátíð Menntaskólans á Akureyri núna á föstudaginn, mamma á fullu í jólahlaðborðunum allar helgar og snjór lætur sjá sig annað slagið á Íslandi. 

Á föstudaginn hef ég ekkert planað svo það endar líklega með að ég naga af mér táneglurnar meðan ég horfi á Coyote Ugly í fjórtánda skipti eða þá að ég skora á sjálfan mig í keppni: hversu lengi get ég horft beint á jólaljósin á stiganum án þess að hrynja niður í sjokki yfir ósmekklegheitunum.

Og hér er enginn snjór, ef þið eruð að velta því fyrir ykkur.

 

Ég hef mikið hugsað um jólin og allt sem þeim kemur við. Þau er ákveðinn þröskuldur sem virðist ætla að reynast mér frekar óyfirstíganlegur.

Jólin eru flestum svo heilög, ég á mjög erfitt með að sætta mig við að hlutirnir þróast og breytast. Hluti af mér vill bara hverfa aftur í minningu sem ég sé ljóslifandi fyrir mér af jólum á Hrafnagili, ég og Rósa að rífa upp pakka. Rósa opnaði pakkann frá okkur í fjölskyldunni en í honum var leikfang úr Hringjaranum í Notre Dame, eða eins og Rósa kallaði hana alltaf:  Esmeröldu-myndinni. Leikfangið var sígaunavagn með Esmeröldu og geitinni hennar. Rósa var ógeðslega ánægð og lék sér endalaust með nýju vinkonuna sína; Esmeröldu.

 

Ég hef tekið upp á því að slökkva stundum öll ljós í herberginu mínu og setja á einhverja tónlist sem ég hef ekki hlustað á í langan tíma. Ég reyni að heyra ekkert nema tónlistina, finna ekkert nema tónlistina, svo reyni ég að finna hvenær ég hlustaði síðast á þetta ákveðna lag eða ákveðna listamann. 

Upp úr því sprettur mjög oft einhver falleg minning, ekki alltaf rosalega merkileg, en það er alltaf velkomið að hverfa til fortíðar í smá stund, ef ekki til neins annars en að heiðra liðnar stundir. 

Um daginn gerðist þetta hinsvegar óvart. Ég var að horfa á Evan Almighty, Eddi Almáttugi upp á íslenskuna, en í byrjunaratriðinu er lag með Creedence Clearwater: 

"I wanna know,

have you ever seen the rain,

coming down on a sunny day?"

Við að heyra þetta hvarf ég eftur i bílskúrinn á Ásum. Ég og Hlynur að hlusta á gömlu plöturnar hans pabba, uppáhaldið mitt var alltaf Creedence Clearwater, meðan við hlustuðum þrifum við Bémman eða Kjartan. Þetta virðist kannski ekki merkileg minning en engu að síður er hún mikilvæg fyrir mig, þetta er með skemmtilegri tímum sem ég hef átt með Hlyni. 

 

Lífið er stutt. Þetta ár er allt of langt en lífið er samt svo stutt. 

Ég hef engar rætur, ég er búinn að gleyma hvernig tilfinning það er að hafa rótfestu, vita nákvæmlega hvað er í vændum. 

Ég er búinn að vera hér, að því er virðist, í heila eilífð. 

Heil eilífð sem er falin í þremur mánuðum. Ég á átta mánuði eftir. 

Þar liggur eilífðin, í komandi mánuðum. 

Ég átta mig á því núna að ég man ekki hvernig ísland er. Ég man ekki hvernig mér leið heima. En ég geri ráð fyrir að þetta sé eins og að hjóla, það kemur líklega strax aftur. 

 

Ég tók með mér hingað upptökuvélina mína. Ég hef ekki hugmynd af hverju en ég gerði ráð fyrir að einhvern daginn myndi ég vilja taka upp myndband. Í gær eftir mat fann ég vélina ofan í skúffu og skoðaði spólurnar sem ég hef. 

Á fyrstu spólunni var eitthvað flipp sem Rósa, Lilja, Heba og Svana tóku upp í sumó í ár, það var snilld að horfa á þetta aftur, ég hló geðveikt mikið.

Á næstu spólu eru upptökur frá jólunum sem ég fékk vélina, fyrir tveimur árum. Aðallega tók ég upp í jólaboðunum tveimur. Gaman að segja frá því að í jólaboði móðurættarinnar var eitthvað svona stanslaust hljóð í bakgrunninum, það var amma Hulda. Ég fékk meiri jólastemmingu úr þessum hálftíma af upptökum úr báðum jólaboðunum en ég hef fengið af síðastliðnum mánuðum af jólaljósum og jólalögum. 

Á næstu spólu var síðan frábæra dönsku verkefnið okkar Pálu, Kristjönu, Eyrúnar og Valgerðar: Rauðu Stígvélin. Það er vanalega pínlegt að heyra röddina sína á upptöku, trúiði mér, það er þeim mun verra að heyra röddina sína á dönsku. 

Á síðustu spólunni var upptaka af skálaferðinni í 2 bekk, ég fyllti tvær spólur það kvöld en þetta er sú síðari. Ég og Hlynur að flippa til skiptis. Ég fékk nostalgíukast frá helvíti. Það fyndna var að inni í miðri upptökunni, meðan ég og Hlynur leituðum uppi Atla með þykkmjólkina hans sem gísl, segir Hlynur: 

"Þetta mun svo pottþétt ekki vera fyndið þegar þú horfir á þetta."

Við hefðum líklega ekki getað giskað á að ég myndi vera í Dóminíska Lýðveldinu þegar ég myndi loksins skoða þetta, rúmu ári seinna. 

Á þessari sömu spólu voru líka gamalt íslenskuverkefni þar sem við lékum einhverja sögu um miðgarðsorminn og fenrisúlfinn með sokkabrúðum og félagsfræðiverkefni sem fólst í því að brjóta viðmið, Ég, Kristjana, Pála og Hlynur keyrðum um og gáfum fólki fingurinn.

 

Ég hef ekki notað þessa upptökuvél oft en mamma og pabbi gáfu mér hana. Mér finnst að þó að þessi vél hafi ekki verið til neins annars en einmitt þess að sýna mér systur mína brosa, afa minn Sigga á jólunum, Eirík Anton að spjalla við mig og Hlyn að láta eins og hálfvita, þá var hún þess virði. Þetta var ótrúlega skemmtilegt. Enn einn gluggi inn í fortíðina. 

 

Ég er búinn að semja tvö ný lög á jafnmörgum dögum: Rose og Qualified to Dream. 

 

 

Í dag fer ég ekki á Don Quijote til að spila eins og vanalega á miðvikudögum. Sem þýðir að ég kemst ekki á netið eins og vanalega. Sem þýðir að ég er geðveikt fúll.

Ég stalst inn í húsið hennar ömmu til að skella bloggi á netið! Ya!

Það er svolítið oft þannig í þessu landi að fólk segjist ætla að gera eitthvað en gerir það svo ekki. 

Loforð eru mjög léttvæg og ódýr, ef einhver lofar mér einhverju hér þýðir það ekki neitt. 

 

Viðvörun: Þetta blogg er ekki eins fyndið og síðasta blogg. 

 

Á miðvikudagskvöld fyrir viku, kvöldið sem ég bloggaði síðast, var ég að djamma (ekki í hefðbundinni íslenskri meiningu heldur dregið af orðinu jam, semsagt að spila tónlist óundirbúið) með Luis, tengiliðnum mínum og fleirum en um ellefu leitið fór ég heim. Það var mjög gaman, þrátt fyrir að um 9 leitið hafi ég farið að finna sting í maganum en hann magnaðist eftir því sem leið á kvöldið. Þegar ég loksins kom heim leið mér, eins og dóminíkanarnir kalla það, ekki vel.

Ég ætlaði bara að fara beint í háttin þar sem ég hef alveg hreint tröllatrú á svefni sem töframeðal gegn flestum kvillum og sjúkdómum. En nei... 

Ég lá í rúminu, að engjast af sársauka í tvo klukkutíma, án þess að svo mikið sem að dotta. Um tvöleitið byrjuðu svo uppköstin en ég ætla ekkert að fara í það neitt nánar. Við skulum bara segja að þessa nótt svaf ég ekki í svo mikið sem eina mínútu og ældi, og trúiði mér ég taldi: 19 sinnum. 

Það sem var jafnvel verra en sársaukinn sem ég þurfti að þola líkamlega var þetta andlega. Ég var með fullri meðvitund alla nóttina, vafrandi um íbúðina og á sama tíma vafraði hausinn. Þið getið ekki ímyndað ykkur þann fjölda af sjúkdómum sem, á einhverjum tímapunkti þessa nótt,  mér tókst að sannfæra sjálfan mig um að ég hefði, ég held að ég hafi örugglega skáldað upp nokkra. Ég blótaði helv**** lækninum heima fyrir að sannfæra mig um að ég þyrfti ekki neinar sprautur, ég hugleiddi að æla í poka og senda honum í póstkröfu en svo mundi ég ekki hvað hann hét blessaður, heppinn. 

Það skal tekið fram að ég vakti ekki neinn þessa löngu nótt, ég gat ekki lesið, ég gat ekki horft á neitt, ég bara var... og drakk vatn. 

Þegar nóttinni lauk klukkan korter í 7, en þá fóru allir á fætur, kom mamma upp til að vekja mig en þá sat ég fölur og uppgefinn í sófanum í stofunni. Ég sagði henni allt og bætti svo við að ég færi ekki í skólann. Þá hrópaði Hilme af neðri hæðinni: 

"Afs sagði að þú mættir ekki missa daga úr skóla nema það væri eitthvað mikið að."

Ó næs, takk fyrir umhyggjuna. 

Mamma fór niður og bjó til te handa mér. 

Þrátt fyrir þessi frábæru mótmæli hennar Hilme var ég heima þennan dag, teið hjálpaði samt mikið. 

Ég eyddi deginum í að hangslast. Þegar allir komu heim og sest var niður við matarborðið, spurði ekki neinn mig hvernig ég hafði það, réttara sagt þá spurði enginn mig að neinu. Það var engu líkara en allir væru fúlir við mig fyrir að vera veikur. 

Soldið spes. 

En... fimmtudagsnóttin var svona diet útgáfa af þessum hörmungum, tókst að sofa eitthvað, en þegar ég lagðist upp í rúm klukkan hálf átta það kvöld, fattaði ég að ég hafði vakað í 36 klukkutíma. Fyrsta sinn sem ég geri það í Dóminíska, efast um að ég geri það aftur. 

Ég fór ekki í skólann á föstudeginum heldur.

 

Laugardagurinn leið hjá í leti, ég skrifaði jólakort (í eintölu) og slíkt. 

 

Svo kom sunnudagurinn, en það var sko engin hvíldardagur. 

Mamma, sem er formaður foreldrafélagsins og besta vinkona skólastýru, nunnu, oompa lumpans, hafði síðustu vikur verið að undirbúa Día de familia, fjölskyldudaginn. Þemað var ávextir og deginum gefið nafnið Pasadia Frufamiliar. Hver bekkur fékk ákveðin ávöxt og átti að koma með ákveðið mikið af veitingum úr þessum tiltekna ávexti. 

Hver bekkur þurfti einnig að vera í bol í lit þess ávaxtar sem bekknum var úthlutað. Minn bekkur fékk ávöxtin Guava en það skal tekið fram að á þessum degi voru ávextir sem ég vissi ekki að væru til auk þess að sumu sem ég vissi að væri til var breytt í ávexti, t.d. tómötum og paprikum. 

Þar sem við fengum Guava þurfti allur bekkurinn minn að kaupa bleika boli með Frufamiliar lógóinu, en við erum ekki að tala um svona metró, töff bleikan: ekki svona hey-ég-er-ógeðslega-viss-um-eigin-kynhneigð-og-þori-að-klæðast-lit-sem-er-tengdur-við-stelpur. 

Nei, nei, við fengum hræðilega föla barnableika boli.

Stærsti kosturinn sem ég sá við þennan fjölskyldudag í kristilega nunnu skólanum mínum þegar mamma sagði mér frá honum var sá að hann byrjaði klukkan átta um morgunninn sem þýðir á heiðingjamáli: Engin messa! Yeah!

En ég hefði mátt vita betur, ekkert stoppar nunnurnar í að fræða okkur um hann guð. Það var haldin messa í íþróttasalnum, og það reyndist næstlengsta messa sem ég hef séð. Sem betur fer var ég beðinn um að vera ljósmyndari svo ég gat tekið myndir í staðinn fyrir að meðtaka boðskapinn. 

Ég fór upp á efri hæðina þar sem ég gat séð yfir salinn, en þá tók á móti mér alveg hreint ótrúleg sjón. Gríðarstór salurinn var þétt setinn, og þar sem nemendum í ákveðnum bekkjum var ekki sagt að sitja saman dreyfðu allir sér um salinn svo litadýrðin sem tók á móti mér í háum salnum, fylltum af gullnu sólarljósi var hreint út sagt yndisleg. Ég stóð dágóða stund og reyndi að átta mig á því, hvað þessi sjón minnti mig á. Svo sló það mig utanundir eins og rauðsokka með fyrirtíðaspennu...

Skittles. 

Nemendur skólans blandaðir saman í þessu afmarkaða rými minntu mig skuggalega á skál fulla af skittles. Já, lífið er ótrúlegt. 

Skittlesmessan virtist aldrei ætla að enda en loksins gengu öll litlu skittlesin til altaris og fengu hvítu kökuna búna til úr líkama spámanns skittlesana: SKITTLESÚ! 

Allt í lagi nóg af þessu blessaða bulli og guðlasti. 

Núna langar mig í skittles, flott. Það fæst ekki hér. 

Dios mio! 

 

Eftir messuna fóru allir út og það var sko étið. Ég vafraði um eins og mamma í Ikea og skoðaði allt, munurinn er sá að ég smakkaði flest sem ég sá. 

Kókosbrauð, jarðaberjakaka, bananasplitt, vínberjaterta, kirsuberjasafi, sítrónukex, appelsínumarmelaði, súkkulaðimjólk, eplabaka, ferskt mangó, paprikusalat (what?), tómatsúpa (aftur: What?), sykurreyrssafi, mjólkurhristingur með einhverjum ókunnugum ávöxt og trilljón aðrir réttir búnir til úr ávöxtum sem ég hafði aldrei séð og man ekki nöfnin á. 

Ég át á mig gat.

Um þrjúleitið komu skyndilega 6 nýjir flottir jeppar keyrandi inn á skólalóðina og allir trylltust. Fagnaðarlætin voru gífurleg og eins og vanalega á þessum skiptinematíma mínum fylgdi ég bara hópnum (ógeðslega aumingjalegt eitthvað!). 

Hverjir í ósköpunum gætu átt skilið svona ótrúlega mikið lófaklapp, öskur og læti (ég vissi ekki þá að það átti eftir að vera þema kvöldsins.)  Loksins fékk ég svör við spurningunni minni. Út út bílunum stigu fullt af ungum hávöxnum mönnum með derhúfur með stóru T-éi á. Þetta var semsagt eitt frægasta hafnaboltalið Dóminíska Lýðveldisins: Toros eða nautin. 

Það fór um það bil hálftími í að gefa eigihandaráritanir og að reyna að vaða í gegnum þétta þvöguna af stelpum á kynþroskaskeiðinu og strákum á þeim aldri sem lítur á hafnaboltamenn sem guði, og hérna í dóminíska eru það um það bil allir á aldrinum 3 til 96 ára. 

Eftir það tilkynntu þeir að þeir ætluðu að bjóða öllum í skóla hjartahreinnar Maríu á leikinn milli þeirra og Estrellas (stjarnanna) þetta kvöld.

Allir trylltust, hoppuðu og öskruðu. Allir nema ein manneskja, einn ungur maður í miðri þvögunni með myndavélina sína um hálsinn. Hann hafði meiri áhuga á að keppa í vetrarólympíugrein í Sahara eyðimörkinni en að þurfa að sitja heilann hafnaboltaleik. (Það var ég, ef það er óskýrt.)

Ég hafði ekki hugmynd um hversu langur hafnaboltaleikur gæti verið en ég vissi að hann yrði of langur. 

 

Klukkan fimm gengu ég, mamma, Hilme, Sarah og Angel frá bílnum í átt að íþróttaleikvanginum. Um leið og við gengum inn tók á móti okkur hávaði sem ég hefði ekki getað ímyndað mér, og við skulum ekki gleyma að ég gat séð skittlesskál út úr messu í íþróttahúsi. 

Ég kem úr fjölskyldu, heima á íslandi, sem grínast oft með hversu ótrúlega hávær við erum, alltaf þegar við höldum afmælisveislur og svona minnist alltaf einhver á hvað við erum öll hávær, aðallega móðurættin.

Fjölskyldan mín heima er ekki háværari en hamstra-prump í samanburði við fólkið í þessu landi, og það er bara þegar fólk er að tala saman. Hávaðinn sem dóminíkanar eru færir um að framleiða þegar þeir reyna er gífurlegur. Að reyna að hunsa hann er eins og að reyna að fá George W. Bush til að taka gáfulega ákvörðun, það er gjörsamlega ómögulegt. 

Ég skil hafnarbolta ekki. Í fyrsta lagi eru stórir hlutar af reglunum sem ég bara einfaldlega fatta ekki, og hef voðalega lítinn áhuga á að læra, en þar að auki fatta ég ekki hvers vegna allt þetta fólk fer á leikinn til að byrja með. 

Í fyrstu reyndi ég að hlusta á fangaðarlætin til að vita hvenær eitthvað gott kæmi fyrir. Ég komst fljótt að því að lætin voru mest þegar ekkert var að gerast. Leikurinn var gjörsamlega tilgangslaus. Liðin skiptust á að reyna að hitta boltann en þess á milli æfðu þeir sig, jamm það er eitt, á milli inninga æfa leikmenn sig, svona til að lengja leikinn. 

Toros skoruðu 3 stig í 2. inningu og Estrellas skoruðu 1 stig í bæði 1. og 2. inningu sem þýðir að á fyrsta korterinu var staðan 3:2. Ekki eitt einasta stig var skorað það sem eftir var leiknum, næstu 3 tímana og 45 mínúturnar. 

Leiknum lauk klukkan níu. Hann hófst klukkan fimm. Jafnvel Hlynur getur reiknað út að þetta var fjögurra tíma leikur. Fjórir klukkutímar. Ég sem verð óþreyjufullur við að bíða eftir að brauðið mitt ristist.

Nú ætla ég að viðurkenna svolítið, ég hugga mig við það að þeir sem hafa enst í að lesa þetta langt eru ábiggilega ekki margir. Ég ætla að viðurkenna að ég hafði ótrúlega gaman af þessum blessaða hafnaboltaleik. Þarna hafiði það, ég hafði gaman af því að horfa á íþrótt. 

Allt sem ég sagði hérna að ofan um leikinn er alveg satt: Leikurinn er heimskulegur, ekkert gerðist í honum og áhorfendur bjuggu til mestan hávaða þegar ekkert var að gerast. En það var einmitt það sem ég hafði gaman af. Ég sat við hliðina á Silviu og við öskruðum úr okkur lungun með öllum: 

 

Aqui to' somos Toros! (Hér eru allir naut!)

Aqui to' somos Toros! 

Aqui to' somos Toros! 

Aqui to' somos Toros!

 

Þetta var á einhvern frumstæðan hátt alveg ógeðslega gaman, við fengum popp frá svona gaur sem gengur á milli og hrópar, eins og í myndunum og svo fengum við Pizzu. 

 

Eftir þetta var ég svo upptrekktur að ég sat eiginlega bara í bílnum og hló að öllu sem ég sá. Ég held að mamma hafi verið hrædd við mig en systkyni mín hlóu með mér. 

Vanalega þegar við keyrum um La Romana hef ég ekki hugmynd um hvar ég er. Ég veit vanalega ekki einu sinni í hvaða átt heim er. Þessvegna þegar ég var skakkur af hlátri og áttaði mig skyndilega á hvar ég var og fattaði að ég rataði heim, hrópaði ég hlæjandi: 

"Yo sabes donde nosotros estas!!!" (Beisiklkí mjög léleg spænska fyrir: "Ég veit hvar við erum.") 

Angel spurði í djóki hvort ég vildi labba heim. Mamma leit þá alvarleg á Angel og sagði: "En hvað með vonda fólkið?"

Þá fór ég að hugsa og fattaði að mamma hefur mjög oft varað mig á vonda fólkinu. Alltaf þegar ég fer einn í Mr. Movies eða Jumbo og ætla að labba heim: "Passaðu þig á vonda fólkinu, ekki treysta neinum."

Í þessu er gífurleg þversögn því allir hér, þar með talið fjölskyldan, segja mér að Dóminíkanar séu svo hamingjusamir, vinalegir og hjálpsamir. Það vill nú bara til að ég er sammála því. Ég hef oft labbað einn heim og aldrei séð svo mikið sem eina manneskju sem leit út fyrir að vera eitthvað illgjörn.

Ég geri mér grein fyrir að hún er að reyna að fá mig til að passa mig en mér leiðist samt frekar mikið svona hugsunarháttur. Ég var margoft spurður áður en ég kom hingað hvernig ég þorði að fara með myndavélina og tölvuna hingað, það er í raun sami boðskapurinn í viðvörununum heima og hér: 

PASSAÐU ÞIG Á VONDA FÓLKINU!

Ég hef hingað til ákveðið að ákveða ekkert. 

Auðvitað passa ég upp á hlutina mína og fer vel með þá en ég hugsa ekki: 

"Ég ætla ekki að fara með þetta þangað því það eru líkur á að einhver gæti stolið því. 

Vonda fólkið gæti tekið það!"

Það er þessi hneigð til að reikna alltaf með því versta í öllum eða flestum í kringum okkur sem fer í taugarnar á mér. Ég veit að ef myndavélinni minni verður stolið í næstu viku geta allir sagt að ég hefði átt að....bla bla bla. 

Mér líður vel með að treysta fólki og ég vil treysta fólki.

Meðan ég hugsaði þetta leit ég út um gluggann. Við keyrðum fram hjá lítilli einkarekinni búð þar sem fullt af fólki safnaðist saman, hló og skemmti sér. Ekki óalgeng sjón í Dóminíska Lýðveldinu en aldrei myndirðu sjá það sem ég sá á Íslandi. Ókunnugt fólk, engin höft, traust. Ég get ekki lýst því en það er eitthvað svo heillandi við hvernig allir eru hérna. 

Á því augnabliki fattaði ég að þrátt fyrir að sú hlið sem ég dreg upp af þessu landi er kannski ekki sú mest aðlaðandi, en ég elska Dóminíska Lýðveldið. Þrátt fyrir skittlesnunnur, vonda fólkið og fjögurra tíma hafnaboltaleik var þetta, á þessu augnabliki, besti dagur sem ég hafði upplifað í Dóminíska Lýðveldinu. 

Ég elska Dóminíska Lýðveldið. Á mjög undarlegan hátt.

 

Ein smá hugleiðing. Hugtakið "heima" er ekki til í Spænsku, eftir minni bestu vitneskju. 

Ef einhver er heima á spænsku er hann "en la casa" = í húsinu. Þetta virkar auðvitað að flestu leiti en "heima" er samt víðtækara, það lýsir því yfir að þú lítur á einhvern ákveðin stað sem heimilið þitt. 

Ef ég er fátækur í spænskumælandi landi og bý í ískápskassa eða ruslatunnu, og einhver spyr hvar ég sé, getur einhver svarað: "en la casa." ? 

Heima er ekki alltaf húsið sem þú býrð í, þó að þegar ég hugsa heim, hugsa ég um Ása. 

 

Já svona var lífið mitt þessa vikuna. Endilega kommentið.

Ég alveg hreint elska að fá komment. 

 

- Axel sem er týndur í heiminum.

 

Eins og fyrir viku, sit ég núna inni á veitingastaðnum, Don Quijote. Næs.

 

Síðan ég byrjaði í Colegio Inmaculado Corázon Maria hefur skólinn breyst mikið útlitslega séð. Fyrsta  daginn sem ég kom í skólan var ekkert nema stór steypuvíðátta fyrir framan skólann og hvergi hægt að setjast niður. Stuttu seinna var byrjað að steypa tugi ljótra steypuklumpa sem áttu að vera bekkir. Það virðist ekki vera nein regla á þessum steypuklumpum. Þeir standa upp úr steypuvíðáttunni og stinga í augun eins og Eddie Murphy á Ku Klux Klan ráðstefnu.   

Eins og það væri ekki nógu slæmt að þurfa að horfa upp á þessar óreglulegu steypuvörtur alla daga þá fékk skólastýran hugmynd. (Hún er nunna en hún minnir alveg hreint merkilega mikið á  Oompa Lumpa, bæði í stærð og hlutföllum, samt er skeggvöxturinn hennar ýfið meiri. Hún eyðir frímínútunum í að labba um skólann og klípa nemendur. Allir verða að kalla hana Hermana, sem þýðir systir, Hún skrifar undir bréf sem M. Ramirez Scott. Er ekki talað um að nunnur séu giftar Guði? Samkvæmt því er nafn hins almáttuga: Guð Scott) Hugmyndin hennar var að flikka upp á steypuklumpana. Hún tók sig til og lét mála alla klumpana, og hún valdi krakka á aldrinum 4-12 til að gera það. 

Núna er steypuvíðáttan þakin mislitum steypuvörtum. Það er eins og einhver hafi ælt ofvöxnu Lucky Charms á skólalóðina.  

Flott, það er þá allavega öruggt að skólalóðin verður ekki mikið ljótari úr þessu, hugsaði ég í einfeldni minni

Á mánudaginn tókst systu að fara alveg með það. Vanalega þegar ég kem í skólann tekur á móti mér stór hvítur veggur. Það er fínt þar sem hann hefur virkað sem ágætt mótvægi við litabrjálæðið sem tekur við þegar ég beygji fyrir hornið, kemur í veg fyrir að ég fái flogakast. 

Ekki lengur. Síðustu helgi voru sömu listamennirnir á aldrinum 4-12 ára fengnir til að skreyta fallega hvíta vegginn minn. 

Núna tekur á móti mér risavaxin bjöllulaga nunna með opna arma og bros sem minnir skuggalega á jókerinn, úr Batman, en hún lítur út eins og mörgæs á LSD í hláturskasti. Þessi gleði-kona, stendur á grænu engi við hliðina á eplatréi, en stærðarhlutföllin eru slík að eplin minna meira á rauða blakbolta. Yfir stóru gleði-konunni og blakboltatrénu eru þrír skýjahnoðrar og sól, sem eru öll á sömu bylgjulengd og nunnan þegar kemur að brjálæðislegu brosinu.

Hugmyndin hefur líklega verið að mála eitthvað fallegt sem vekur upp fallegar hugsanir og gleði í ungum, heilaþvegnum, nemendum skóla hjartahreinnar Maríu. Tilfellið er nú bara það að ofvaxnar nunnur, risavaxin epli og ský með andlit vekja upp allt annað en gleði hjá mér. Kannski er þetta eitthvað Dóminískt.

Mæður hér hafa áhyggjur af því að börnin þeirra sjái kynlíf eða nekt í bíómyndum eða sjónvarpi en nunnuútgáfa af King Kong og brosandi ský eru af hinu góða. Hmmmm...

 

Það eru nokkrar skondnar manneskjur í bekknum mínum. Ein þeirra er Rosanlly (borið fram Rósandjí), en ef þið vitið hver Wanda Sykes er þá skiljiði hvernig hún Rosanlly er. Hún er þessi týpíska með skræku röddina, alla frasana og hreyfingarnar. Eitt sem er ekki óalgengt að heyra hana segja er: "Ó nó jú di'int!" með viðeigandi handahreyfingu og hálshnikk. Svo þegar hún telur samtöl vera búin þá hrópar hún, sinni skræku röddu: "Adios, Muchacho!" Svo sveiflar hún hendinni, smellir fingrunum þrisvar og strunsar burt. Ég hef lent í þessu nokkrum sinnum.

Ein stelpan heitir Aquarella sem þýðir vatnslitir, mjög kjánalegt.

Svo er hún Natalie, ég þoli hana ekki. Hún talar svo hátt að mig langar stundum að öskra á hana þegar hún er að spjalla við einhvern sem er hinummegin í stofunni. Hún kom einu sinni upp að mér í tíma og bað mig um að gefa sér hádegismatinn minn. Ég rak upp stór augu og hún endurtók sig og bætti við að hún hefði gleymt matnum sínum heima. Ég hélt fyrst að hún væri að djóka en Nehei. Hún fór ekki neitt svo á endanum gaf ég henni hádegismatinn minn: pakka með fjórum kexkökum í. Eftir þetta hefur háegismatnum mínum 2 verið stolið og ég hef hana undir grun, en í augnablikinu get ég ekki sannað neitt. Ég fylgist grannt með henni. 

Svo er hann Vito, flestir nemendur kaupa tvö eintök af skólabúningnum og skipta milli daga. Ekki hann. Hann skiptir sjaldnar um föt en Andrés Önd. 

 

Ég var í tíma í gær og skyndilega hrundi ofan í kollinn á mér orð sem er að mínu mati eitt ljótasta orð í sögu íslenskrar tungu:

Hreðka. 

 

Hér er hreðka

um hreðku

frá hreðku

til hreðku

Gjörsamlega ótrúlega ófrítt orð. Því oftar sem þú segir það því undarlegra verður það. 

- Má bjóða þér hreðku?

- Nei takk. Ég hef ekki borðað hreðku síðan ég var ung. Amma mín bjó til hreðkubökur, hreðkusafa og hreðkumarmelaði.

- Já ég skil, hreðkur eru nú ekki fyrir alla.

Hreðka, hreðka, hreðka.

OJ!

 

Eins og má sjá á þessu bloggskrípi er ekki mikið að gerast hjá mér. Ég er kannski að ganga í gegnum smá breytingar en það er ekki víst. Læt ykkur vita meira af því á næstunni. 

Þessa helgi var skírn litla frænda míns, Luis Gustavo. Hann er svo feitur að ég hef ekki þorað að halda á honum, ég er hræddur um að hendurnar á mér týnist í fellingunum... nei þetta var ljótt. Samt ekki þar sem hann er alveg skuggalega feitur, en ótrúlega krúttlegur eins og öll (eða flest) ungabörn. Hann er eins og blanda af James Brown og Peter Griffin. 

Ég var fengin til að taka myndir í skírninni og ég tók helling af fallegum myndum. Veislan var haldin í villu fjölskyldunnar, það var ógeðslega flott. Ég ætlaði mér alls ekki að drekka í veislunni en þjónn ömmu minnar, Wilkie, var á barnum og hann heimtaði að ég myndi smakka romm og eftir það var romm í öllum mínum drykkjum, smám saman breyttust hlutföllin og fóru úr 7up með smá rommi í yfir í romm með smá 7up. Ég var semsagt orðin rosa hress í lok kvöldsins, og þá náðist fyrsta ljósmyndin af mér undir áhrifum. Gaman af því. 

Mamma mín sagði mér að ég talaði betri spænsku þegar ég væri drukkinn, hinsvegar það sem ég sagði á spænskunni var ekkert rosalega gáfulegt. Frændur mínir og frænkur höfðu svaka gaman af því að tala við mig. 

Sérstaklega Tía Sarah, en hún er núna búsett í Danmörku, gift með 3 börn. Hún kom hingað bara til að fara í skírnina. Ég spjallaði við hana á minni rosalegu dönsku og við lágum í hláturskasti yfir Spönskunni (spænska + danska= Spanska) minni en svo virðist sem að því meira sem ég hugsaði um dönsku því meira blönduðust spænskan og danskan saman, þetta kvöld var allt í einum graut í hausnum á mér. 

Gott kvöld.

 

Á sunnudagskvöldið fór ég síðan út að borða með Afs stelpunum (mömmu til mikillar armæðu, "það er skóli á morgunn, þú mannst það, vertu kominn heim um níu." Vá hún ætti að vita hversu oft ég hef verið allt of lengi á kaffihúsi eða eitthvað heima á íslandi.) Það var samt mjög gaman, Allegra komst því miður ekki svo þetta voru bara ég, Silvia (Ítalía), Martina (Ítalía) og Burcu (Tyrkland). 

Burcu kom til landsins aftur núna um daginn en hún fór heim vegna þess að mömmu hennar, krabbameinssjúlkingur til margra ára, versnaði skyndilega. Mamma hennar féll frá á sunnudag fyrir tveim vikum. Allt voða sorglegt. Burcu kom aftur síðasta miðvikudag og er frekar hress miðað við aðstæður. 

Það var mjög gaman að eiga kvöldstund með þeim, það er kvöld númer þrjú sem ég eyði án einhvers úr fjölskyldunni. Þrjú kvöld á jafnmörgum mánuðum. Það er frekar lítið finnst mér. 

 

Jólin eru nokkuð augljóslega á næsta leiti, þó að ég sjái ekki mikla breytingu í veðri. Það er farið að kólna en það er enn fáranlega heitt. Þegar við keyrum um La Romana, sér maður fullskreytt hús með jólaséríum og takiði eftir: fullskreyttum jólatrjám! Hér fer hver að verða síðastur að setja upp jólaskrautið. 

Ég hef nokkrum sinnum stolist til að sakna smá snjós, að keyra í hálku svo ekki sé minnst á að þurfa að skafa af framrúðunni áður en maður sest inn í hrollkaldan bílinn á morgnanna. Þó að ég hafi blótað ansi mikið yfir öllu þessu í fortíðinni, þá sakna ég þessa núna. 

Ég veit ekki hvernig það verður að halda upp á jólin á stuttbuxum og fara svo á ströndina daginn eftir.

 

Ég er að lesa alveg hreint ótrúlega hlægilega bók í augnablikinu. Fierce Invalids Home From Hot Climates eftir Tom Robbins. Gott dæmi um hversu fyndin hún er er þetta:

 

"I've got a story to relate . . ."

"I should hope." 

". . . and you're going to find it harder to swallow than a cat fur omelet. It's hard for me, too, so be patient, if patience is among your virtues . . ."

" You could fit all my virtues in Minnie Mouse's belly button and still have room for Mickey's tongue and their prenuptual agreement." 

 

Hlynur og Valur, ég vil að þið lesið þessa eða eitthvað annað eftir Tom Robbins, hann er ótrúlega fyndinn... plús að hann er rosalega provocative, hvernig sem maður segir það á gamla góða móðurmálinu, hann gantast mikið með trúmál og bandarísk stjórnvöld og svoleiðis skemmtilegheit. 

 

Hér er fyrsta ljóðið sem ég hef samið síðan ég kom hingað út:

 

Afs-akaðu.

 

Ég sé enga leið heim.

Heim er svo langt, 

hér er svo stutt.

 

Ég reyndi, en 

afs-akaðu mig.

Ég vildi vera hér, 

en hinn almáttugi 

sem öllum er allt,

og engum er ekkert,

vildi mig ekki hér. 

 

Ég er ég.

Það er fátt sem ég hélt að ég vissi ekki.

Nú tekur við:

Nýtt líf,

nýtt fólk,

nýr guð.

 

Hver er þessi guð?

Honum reynist óþægilega auðvelt að dæma mig.

Hann dæmdi mig áður en ég varð til.

Hvers vegna leita allir til guðsins sem trúir ekki, 

hann trúir ekki að allir séu jafnir. 

Þungmiðja trúar er sá sem ekki trúir.

 

Ég bað hann fyrirgefningar. 

Ég sagði:

Afs-akaðu, en ég er ég.

Hann svaraði ekki.

Ég ætla ekki að endurtaka mig. 

 

Ég sé enga leið heim. 

Ekki núna. 

Ekki á morgun. 

 

Loksins svaraði hann.

Hann afs-akaði sig ekki,

hann sér ekkert að því að dæma mig, 

allir trúa honum jú,

hver trúir mér?

 

Hann sagði mér 

að ég mætti velja

hann veit að ég er ég

en valið stendur á milli hans eða mín. 

Ég valdi mig. 

Ég þarf hann ekki. 

Hann er mér ekkert.

Er ég þá enginn?

Hver stendur með mér?

Hver stendur með litla mér

sem tek mikilvægi innra sjálfsins fram yfir

þann sem allir hér trúa og dýrka?

 

Afs-akaðu mig, 

svona er ég.

 

 

Fjölskyldan mín sagði mér frá því fyrir stuttu að við munum ekki fá þráðlaust net, réttara sagt munum við ekki fá neitt net. Ég er enn að reyna að venjast hugmyndinni um að fá ekki ótakmarkaðan internet aðgang næstu 9 mánuðina.

 

Í augnablikinu sit ég inni á kaffihúsi og stel netinu af veitingastaðnum Don Quijote, komst að því í gær að hér er þráðlaust net. Jeij. 

 

Fjölskyldan mín er í átaki núna. Engin enska. Bara spænskan sem getur verið svekkjandi á köflum en þetta þvingar mig til að læra. Ég er bara orðinn nokkuð góður, skil vel flest en er enn frekar feiminn við að tala. 

 

Ég tek núna 2 salsatíma á viku auk tveggja Tae Kwon Do og Kendo tíma á viku. Það er í heildina 6 tímar á viku sem ég eyði niðri í íþróttamiðstöðinni hér. Það þykir nú kannski ekki svo mikið borið saman við systir mína blessaða sem fer létt með 15 tíma af fimleikum í viku, en borið saman við lindýr er þetta bara nokkuð gott. 

 

Svona fyrir þá sem eru að velta því fyrir sér hvað Kendo er þá er það forn asísk bardaga íþrótt sem á rætur sínar að rekja til Japan, þið vitið svona með samúræjasverðum. Svaka töff, við fáum að öskra á japönsku meðan við lumbrum á þjálfurunum okkar. Annar þjálfarinn er ung japönsk stelpa, ekki mikið eldri en ég, algert krútt. Ég gæti ekki fyrir mitt litla líf skrifað nafnið hennar, Haratúrímakí eitthvað held ég. Hún er búin að vera hér í styttri tíma en ég svo ég er betri en hún í spænsku. Það er mergjað að geta hjálpað einhverjum með spænskuna. 

 

Ég tek alla þessa tíma með bestu vinkonu minni hérna, Allegru frá North California, USA. Hún er alger hippi og ég elska hana. Pabbi hennar er sculptore, como se dice?.... höggmyndagerðargaur og mamma hennar er málari. Hún býr í Usa en bjó á Ítalíu í mörg ár en hún er með þýskan ríkisborgararétt. 

Hún ætlar að vera rithöfundur og hún er alveg djöfulli góð sko. 

Í gær þegar við vorum í pásu milli Tae Kwon Do og Kendo kom salsa kennarinn til mín og grátbað mig að skrá mig í ballet, nútímadans og Flamengo.

Ég neitaði.  

Framboð á karlmönnum í dansdeildinni er vægast sagt lélegt, en það sannar sig kannski í því að hann bað MIG um að dansa BALLETT.

 

Fjölskyldan mín hefur líka miklar áhyggjur af því að ég hafi of mikið samband heim. Ég er í samskiptastraffi. Ég reyndi að útskýra fyrir þeim að það er rugl þar sem mér finnst ég búinn að vera rosalega duglegur að hafa ekki endalaust samband heim, guð veit að mig langar að heyra í öllum heima.

 

Þessa dagana eru hitabeltisstormar að ganga yfir Dóminíska Lýðveldið, það hljómar ansi ógnvekjandi en ég fullvissa ykkur Íslendingar góðir að þessi prumpu vindur sem allir hér tala um sem brjálað rok er það sem fólk í Eyjafirði kallar logn. Hvað varðar úrkomu þá er hún örlítið meiri en gengur og gerist á klakanum. Í gærkveldi sá ég hund synda niður götuna, hann var reyndar lítill en staðreyndin er þessi: hundur synti niður götuna. 

Göturnar hérna breytast í fljót þegar rignir. 

Kosturinn við þetta allt saman er þessi: Dóminíkönskum kennurum finnst of erfitt að kenna í rigningu, þannig að þegar rignir er ekki skóli. HVAÐ ER ÞAÐ?

Ef ég man rétt þá er hætt að loka gamla skólanum mínum þó það sé ófært vegna snjós á vegum, þaö er dugnaður. En hér ríkja ótalaðar reglur sem segja að þegar rignir þarf daglegt líf ekki að halda áfram frekar en þú sjálf/ur vilt. 

Ekki það að ég sé að kvarta, það er bara einfaldlega þannig að þegar ég tel mér trú um að ég skilji allt í þessu landi kemur eitthvað nýtt og slær mig harkalega utan undir. 

 

Sem dæmi kom Allegra í heimsókn til mín um daginn, við fórum inn í herbergið mitt og fórum að semja. (Erum komin með eitt flott lag sem heitir October Rain) 

Þetta hafði þær afleiðingar að ég var kallaður á AFS fund. Það er sem sagt í reglum Afs í dóminíska að maður má ekki eiga of marga vini af andstæðu kyni og auk þess brutum við eina góða reglu: Gestum má aldrei bjóða inní herbergið sitt. Þeim á að bjóða sæti í La Sala (stofunni) og halda þeim félagsskap þar. YEAH RIGHT! 

Systur mínar fá oft vini í heimsókn... og þær.... Ég komst ekki lengra með þá hugsun því ég fattaði að þær gera þetta alltaf, vinir þeirra hanga alltaf með þeim í stofunni. 

Finndist þér það ekki æði mamma? Ef ég og vinir mínir værum alltaf inni í stofu. 

 

Síðustu helgi var AFS camp einhversstaðar í La Vega, ég reyni að skella inn myndum þaðan. Þar kynntist ég fullt af nýju fólki auk þess sem ég hitti aftur íslensku píurnar. Það var awesome. 

Þar fengum við meiri upplýsingar um það sem ég hlakka ÓGEÐSLEGA mikið til: Ferðin til Pico Duarte, hæsta fjalls í karabíahafinu. Þar er víst alveg sjúklega fallegt. Ég og Allegra ákváðum að verða ferðafélagar og ætlum að taka með okkur asna. Það verður lífsreynsla, sérstaklega fyrir hana: að klifra fjall með 2 ösnum...hoh, hoh, hoh, hversu oft getur maður sagt þennan brandara í alvöru, ég varða að nota tækifærið. 

Allavega, ferðin verður í jólafríinu, 2 janúar. 

Hún mun taka 6 daga. Þetta verður spennó. Hitastigið getur víst farið niður fyrir frostmark á næturna en það finnst Dóminíkönunum óyfirstíganlega erfitt að takast á við. 

 

Hvað fleira, hvað fleira....?

 

Ég er búinn með fyrsta geisladiskinn minn og titilinn er: Just Beginning. 

Viðeigandi ekki satt?

 

Ég tók mig til og leigði fyrstu seríu af 24 (Tventífor) og er búinn að vera að horfa á hana þegar ég hef ekkert að gera. Annars þá lánaði Allegra mér fullt af bókum, ég mæli með Ender's Shadow (hún virkar samhliða bókinni Ender's Game), Stardust og Ishmael. Núna er ég að vinna mig í  gegnum Mists of Avalon sem er saga King Arthur sögð frá sjónarhorni kvennana í lífi hans, hún er vægast sagt stórkostleg. (Valur, ég mæli með henni fyrir þig. Virkilega flott bók.)

 

Í augnablikinu er allt gott, ég á góðan vin, ég er að ná tungumálinu og fjölskyldan er góð í augnablikinu.

 

Ég komst að því að mamma mín hér hefur mikil áhrif, sérstaklega í skólanum. Ég hef engin sönnunargögn en mig grunar að börn Hildu Mariu Peguero fái ekki sömu meðferð og aðrir, ég ætla að kafa dýpra í þetta dularfulla mál, ég reyni að láta ykkur vita. Ég held, þetta er auðvitað bara getgáta, að mamma mín sé höfuð gífurlegra áhriframikilla samtaka hérna í Dóminíska lýðveldinu, þó það sé aldrei að vita hvort áhrif hennar ná yfir alla Ameríku, kristilega mafían. Hún sérhæfir sig í að refsa guðlast og þvinga fólk til að taka ákveðnar afstöður þegar kemur að vissum siðferðislegum álitamálum. En hefur það ekki einmitt verið það sem kaþólsk trú hefur sérhæft sig í frá upphafi? 

Ef þið trúið mér ekki þá íhugið þetta: Kennararnir lesa bekkina upp, ekki eftir stafrófsröð heldur eftir lista sem í upphafi annar er valin af "handahófi". Hvað segiði þá um þá staðreynd að systur mínar tvær og bróðir eru öll númer 1 í sínum bekkjum. Getiði númer hvað ég er... 2! Já ég held að ég geti brotið þessi öfga samtök niður innan frá, áður en þau breyðast út og ná til Evrópu, ég verð að vernda fjölskyldu mína, ástvini og Val. 

 

Mamma mín er að reyna að beita þessum áhrifum sínum í skólanum til að taka mig úr öllum tímum sem gætu talist "óþarfi" fyrir mig. Sem sagt hún vill breyta stundatöflunni minni svo ég sé í spænsku í hverjum einasta tíma. Hún vill taka mig úr efnafræði (Gracias Dios), stærðfræði, viðskiptafræði, trú- og kynfræðslu en sérstaklega vill hún taka mig úr frönsku og ensku. Flott. Enska er eina fagið þar sem ég er svo langsamlega, LANG bestur. Enskukunnátta ungmenna í þessu landi er á við þroskaheftan smáhest. 

Dæmi: í frímínútunum reyni ég vanalega að lesa. Það finnst ölum svaka skrítið. Ég var sem sagt að lesa og ég var líklega eitthvað skrítin á svipin því stelpa í bekknum mínum, Natalie, lítur á mig, hnippir í mig og spyr: Are you being boring?

Ég svaraði: What? 

Hún endurtók spurninguna: Are you being boring?

Ég spurði til baka: Are you asking if I am bored?

Hún: Yes. Are you boring?

Ég: No, I consider myself rather entertaining. But I am probably not the best judge.

Hún horfði á mig eins og ég hefði þulið fyrir hana kommúnistaávarpið á Ungversku. 

Ég: Nada.

 

Já lífið hér er stanslaust ævintýri, er það ekki það sem allir vilja heyra. 

Allt er ekkert en það vegur þó á móti að ekkert er allt. 

Það sem ég hafði hef ég misst en það sem mig vantaði hef ég núna. 

Ég hef alltaf verið fundinn en nú hef ég týnst, en ég finn mig í því að vera týndur. 

Inn er út.

Svart er hvítt. Og öfugt auðvitað. 

Upp er niður en það er ekki öfugt.

Auljóslega er niður ekki upp. Það er bara kjánalegt.

Eða hvað.....?

 

Ég veit það barasta hreinlega alls ekki. 

 

Myndir sem vert er að sjá: 

- Zodiac (Hreinlega uppáhaldsmyndin mín um þetta leiti)

- An Inconvenient Truth

- Bobby (Hlynur þú munt fíla þessa)

- Proof

- The Rules of Attraction (Besta mynd um truflaða táninga sem ég hef séð, EVER. Vel skrifuð og skemmtileg)

- The Talented Mr. Ripley

- Being Julia (Gréta, þú ættir að sjá þessa)

- The Rainmaker

- Get Shorty (Frábært handrit)

Jæja, annað blogg noh!